Ochrona roślin czarna-nozka-ziemniaka-min

Opublikowano: 16 Październik, 2019 | autor: Redaktor

Czarna nóżka ziemniaka – rozpoznawanie i zwalczanie

Czarna nóżka to choroba bakteryjna pojawiająca się na ziemniakach zarówno w okresie wschodów jak i później, gdy rośliny są już dobrze rozwinięte. W konsekwencji prowadzi  do gnicia roślin, także części jadalnych. Bywa, że początkowe objawy są mylone z zarazą ziemniaka. Jak więc ją rozpoznawać i chronić przed nią uprawy?

Czarna nóżka występuje powszechnie we wszystkich rejonach uprawy w Polsce. Jest wywoływana przez bakterie należące do Pectobacterium (głównie Pectobacterium atrosepticum, rzadziej Pectobacterium carotovorum subsp. Carotovora) a także bakterie Dickeya. Objawy wywołane przez pierwszą grupę bakterii występują przy niższych temperaturach, przez drugą – przy wysokich. Głównym źródłem infekcji są przechowywane bulwy. Choroba jest nasilona w latach o dużej ilości opadów.

Objawy występowania czarnej nóżki

Czarna nóżka poraża ziemniaki w czasie wschodów (rośliny nie wytwarzają bulw) lub w późniejszych fazach rozwoju (wtedy objawy są widoczne także na bulwach). Początkowo dochodzi do żółknięcia dolnych liści i jaśnienia liści górnych. Blaszki liściowe zwijają się łyżkowato do środka. Są miękkie w dotyku. U podstawy łodygi pojawiają się ciemne lub czarne plamy. Z czasem łączą się i dochodzi do czernienia całych łodyg. W rezultacie pędy miękną a rośliny uginają się pod ciężarem własnym i kładą. Czasem dochodzi do gnicia całych roślin. Można łatwo wyjąć je z ziemi. Po przecięciu pędu widać ciemno zabarwione wiązki przewodzące wypełnione śluzem. W przeciwieństwie do zarazy ziemniaka roślina jest „mokra” i wydziela intensywny, nieprzyjemny zapach. Bulwy są zdeformowane, stają się siedliskiem choroby. Bakterie wydzielają enzymy pektynolityczne, które doprowadzają do rozpuszczania ścian komórkowych. W glebie bakterie giną.

Zapobieganie rozwojowi choroby – kluczem jest profilaktyka

Na rynku brakuje środków ochrony, które efektywnie zwalczają czarną nóżkę. Kluczem jest więc niedopuszczanie do wystąpienia a w razie porażenia – likwidacja źródeł. Choroba częściej występuje na glebach ciężkich i podmokłych a także lekkich, ale często zalewanych. W takich miejscach lepiej unikać uprawy lub zadbać o lepszą przepuszczalność podłoża. Zalecane działania profilaktyczne to używanie zdrowych sadzeniaków, likwidacja porażonych i unikanie krojenia bulw. Ponadto powinno się wybierać odmiany o podwyższonej odporności (6 i wyżej w 9 stopniowej skali). Na cięższych, gorzej nagrzewających się glebach wskazane jest lekkie opóźnienie terminu sadzenia. Zbiór ziemniaków wykonuje się w pełni dojrzałości technologicznej (skórka nie schodzi pod naciskiem kciuka) w czasie suchej, ciepłej pogody. Należy także wykonywać selekcję negatywną usuwając chore egzemplarze. Pierwszy monitoring wykonuje się, gdy rośliny osiągną ok. 15-20cm wysokości, drugą w czasie kwitnienia. Ryzyko porażenia czarną nóżką ogranicza się również przez właściwe przygotowanie bulw do przechowywania i przechowywanie w optymalnych warunkach (temp.: 2-5°C, wilgotność względna powietrza ok. 85%).

 

Tags:


O autorze



Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Do góry ↑